Lezerspodium

penHeb je een mooi verhaal, informatie over een reis, belevenis of een gelezen boek, deel het met anderen door het op het Lezerspodium te laten plaatsen.

De websiteredactie behoudt zich wel het recht voor om stukken in te korten of uit te stellen van plaatsing.

download

Venijnig vooroordeel

In de week voor Pasen bracht mijn werk mij naar een hogeschool, in dit geval een uitgesproken christelijke hogeschool. Midden in het geanimeerde en interessante gesprek met een van de directieleden, stond hij plotseling op en zei toen: ‘Peter, het spijt me, maar over twee minuten begint onze Passieviering en die heb ik nog nooit gemist’. Met een korte groet (geen hand natuurlijk) verliet hij halsoverkop zijn eigen kamer, mij enigszins verbouwereerd achterlatend. Kennelijk in de veronderstelling dat ik die uitnodiging zou afslaan, dacht hij er niet aan om mij te vragen om de viering bij te wonen. De viering was in de centrale hal van school, dus bij het verlaten van het gebouw kon ik er niet omheen. Dat deed ik dan ook niet; ik nam plaats op een barkruk in de aangrenzende kantine, zodat ik alles goed kon volgen. Al mijn vooroordelen werden bevestigd: een band zong wat christelijke evergreens, met die bekende zijig klinkende snikjes in hun stem, kennelijk om zo de eerbied te verhogen. De zangers maakten daar allerlei handbewegingen bij en verzochten de toehoorders, die inmiddels waren gaan staan, met hun hoofden mee te deinen op de muziek. Vervolgens nam de godsdienstdocent het woord, niet voor een overdenking of meditatie, maar voor een getuigenis. Met verheven stem ging hij uitvoering in op de zogenaamde verticale en horizontale geloofslijn. Ondersteund door een Power Point presentatie, om zo het publiek als het ware nog beter te kunnen overtuigen van de juistheid van zijn visie. Toen werd het voor mij tijd om de ruimte te verlaten.

Dat wil zeggen: bijna. Het verhaal is namelijk nog niet af. Want de godsdienstleraar sloot zijn getuigenis af met het uitspreken van zijn ‘persoonlijke geloofsmissie’. Die luidde: ‘liefde geven aan de mensen die ik onderweg tegenkom’. Een half uur lang had ik mij zitten ergeren, maar na het laatste woord was ik toch even uit het veld geslagen. Daar had ik even niet van terug: de beleving mag dan anders zijn dan ik gewend ben en mooi vind, maar in de kern willen we allemaal hetzelfde: van betekenis zijn voor de medemensen die ons pad kruisen. En daarbij proberen we allemaal het voorbeeld van Jezus te volgen. Niet alleen op deze school, ook op veel andere plaatsen in onze geseculariseerde samenleving. Een paar uur later zaten meer dan 2,2 miljoen mensen aan de buis gekluisterd bij The Passion. Het valt niet te ontkennen dat het verpakken van de Bijbelse verhalen in een eigentijds jasje de betekenis ervan dichter bij mensen kan brengen. En natuurlijk ook dat smaken nu eenmaal verschillen.

Over smaak gesproken, mijn smaak welteverstaan. Een paar maanden geleden sprak ik op deze plaats de hoop uit om eindelijk weer een Mattheüs Passion van Bach te kunnen bijwonen. Die hoop ging gelukkig in vervulling. Zeker zo indrukwekkend was de uitvoering van de zgn. Mattheüs Junior, een theaterstuk waarin een vader aan de hand van de bekendste delen uit de Mattheüs Passion het lijdensverhaal aan zijn zoon uitlegt. Dichter bij het verhaal was ik nog maar zelden geweest. Waarschijnlijk omdat de muziekdelen in originele vorm werden uitgevoerd, lukte het me bij deze uitvoering in elk geval wèl om over mijn vooroordelen heen te stappen. Waar ik erg naar uit kan zien, is het orgelconcert van IJsbrand op de avond van vrijdag 3 juni. Voor dit bijzondere concert heeft hij de zgn. Passacaglia van Bach ingestudeerd. Passacaglia is afgeleid van het Spaanse ‘pasar en la calle’, oftewel: ‘op straat wandelen’. Ruim 12 minuten lang wandelen we samen met Bach over straat, langs fraaie vergezichten en bijzondere ontmoetingen, voortdurend in een strak maar bijna gezapig wandeltempo. De doorgaande lijn in dit monumentale orgelwerk staat voor mij voor ‘het leven’, de talloze variaties voor de ontmoetingen met medemensen. Die mensen gaan we niet uit de weg, we lopen niet om hen heen, maar we beleven het contact intens en ten volle en laten ons erdoor inspireren. Zo krijgt ‘liefde geven aan de mensen die ik onderweg tegenkom’ muzikaal gestalte en is daarmee voor mij een inspiratiebron voor het gewone leven.

Auteur: Peter de Leeuwerk

Bron: Onderweg mei 2022                           

Diensten

29 mei 2022 ; 10: 00 uur
Ochtendviering
05 juni 2022 ; 10: 00 uur
Ochtendviering: PINKSTEREN
05 juni 2022 ; 19: 00 uur
Ademviering

Uitzending

viering beluisteren

kerkdienstgemist

liturgie

blikvanger

Zoeken

Exposities

kunst

Tempel | Kerkmuseum

tempel kerkmuseum

anbi logo
Privacyverklaring                                                          Copyright © 2019 Protestantse Gemeente Elst. Alle rechten voorbehouden